Rozdział 32 "I weź polub Remusa ,Jamesa , Petera i tego czwartego." - Madi

 - Nie mów do mnie z pełną buzią. – sapałam to co chwilę do Petera ,który wkładał sobie do buzi dużą ilość kolorowych babeczek.

- Taco-oo ? – mamrotał wypluwając kilka atomów babeczki.

- Powinnaś się do tego przyzwyczajać. – jęknął James.
- Ja dałam radę. – powiedziała dumna Kasja.

- Jak przebywasz z nimi … - pokazywałam na całą czwórkę wskazującym palcem. – 24 h na dobę to nawet idiota przy się przyzwyczaił. – zakończyłam stając wzrokiem na Kasji.

- No i dobra ,Madi. Może wpadniesz do nasz na wieczór. Zrobimy sobie taki uroczy wieczór. Przyjdź. – zachęcał mnie Remus.

- No nie wiem ,miałam się uczyć... - chciałam tylko się wymigać od zaproszenia. 

- Oj , nawet ja uważam ,że trzeba czasem zrobię zrobić przerwę od książek. – uśmiechnął się Remus odkładając jakąś tomisko.

- Serio ? – zapytał z niedowierzaniem Syriusz.

- Naprawdę. – uśmiechnął  się krzywym zgryzem Remus.

Poszłam do siebie ,zostawiłam książki ,które miałam z po południowych lekcji. Usiadłam na łóżku. Kilka tygodni temu dowiedzieliśmy się ,że Hellen i Purffena zmarły. Welly siedziała zmartwiona. Nie spodziewała się tego. Nie mogła jednakże wykapować ,Welly oczekiwała ode mnie niczego innego. Ale okey , jak ona wolała. Ja nic do niej nie miałam ,ani do tego jak postępuje. Wolałam bym ,aby powiedziała prawdę. A może mnie okłamała ? Może było inaczej.

Już zabierałam się do wyjścia do Huncwotów. Zabrałam sobie w szkalej putelce kilkanaście łyków klarownej wody. Weszłam do ich dormitorium.

- Już jesteś ! – powitał mnie ciepłym głosem Remus.
- Tak , jak widać jestem. Cześć Remusku , Jamesie , Peter’ze no i tobie. – machnęłam ręką na tego czwartego.

- Syriusz jestem. – warknął.

- I co z tego ? – dodałam siadając na lóżko Remusa.
- Ja Twoje imię znam. – parsknął ten inny.

- Zaszczyt ? – zapytałam ze zlewającym tonem głosu.

- A idź ty. – zdenerwowany rzucił się w stronę drzwi.

- A ty gdzie ? – zapytał Peter.

- Gdzieś. Nie wiem kiedy wrócę. – dodał buntowniczo.

- Tylko nie wracaj za późno. – dojebał mu Remus żartobliwie.